Leestijd: 2 minuten

Niet alles is even goed doordacht

Geschreven door Nico Rietdijk op 24 Januari 2014

Nederland klimt stapje voor stapje uit de crisis. Die klim gaat niet gemakkelijk. Veel zou, volgens Nico Rietdijk, directeur van NVB Bouw al helpen als we met iets meer gezond verstand naar wat ‘regeltjes’ kijken die nu zijn opgesteld. Want niet alles in dit land is even goed doordacht.

Allereerst, het is natuurlijk plezierig dat de grote grauwsluier van het economisch pessimisme, dat zo lang kenmerkend was, langzaam maar zeker optrekt. Optimisme is altijd de beste voedingsbodem voor economisch herstel. Goed ook dat de journalistiek voor het eerst sinds jaren weer bewust op zoek is naar zaken die wel goed gaan en die weer een ouderwets gevoel van trots geven. En trots daar draait het om.

Trots komt echter niet vanzelf, die moet je verdienen. Zo nu en dan kom je situaties tegen waarvan je denkt “dat had beter gekund”. Ik neem als voorbeeld een jongeman van eind twintig. Hij is afgestudeerd, heeft een baan met een jaarinkomen van 38.000 euro en hij wil zich gaan settelen. Volgens de huidige norm kan hij 175.000 euro lenen. Echter, het huis waar hij zijn zinnen op heeft gezet, kost 200.000 euro. Qua maandlast zal hij netto voor dit huis 705 euro kwijt zijn, inclusief een stukje aflossing. Dat kan hij zich – zo vindt hijzelf – met zijn inkomen goed permitteren. Maar helaas, hij krijgt de hypotheek niet rond. Regels zijn immers regels, 175.000 euro is nu eenmaal de maximale hypotheek waarover hij kan beschikken. Kortom, hij moet dus uitwijken naar de huursector. Alleen komt hij met zijn inkomen niet in aanmerking voor een sociale huurwoning. Dus moet hij zijn heil zoeken in de vrije huursector. Daar wordt hij echter geconfronteerd met een maandelijkse huur van 802 euro, met de zekerheid dat die de eerstkomende jaren stevig verder omhoog gaat.

Het gekke is dus dat deze jongeman eigenlijk te weinig verdient om – voor zijn doen – betaalbaar te mogen wonen. Deze jongeman is boos, want zo zegt hij “van sparen komt in dat huurhuis natuurlijk ook niets terecht, daarvoor is het te duur, terwijl ik in dat koophuis tenminste nog had kunnen sparen via de aflossing van m’n hypotheek”. Maar dat is kennelijk de hoge prijs die hij moet betalen voor alle op zich goede bedoelingen van onze toezichthouders en officials, die voor hem persoonlijk vervelend uitpakken en met hem voor vele anderen.

Nu zou men mogen verwachten dat in dit land waar we alles graag goed geregeld willen zien, dit probleem wordt erkend en wordt gerepareerd. Het tegendeel is echter het geval, want per 1 januari jl. is de maximale hypotheek wederom verlaagd en mag er dus opnieuw minder voor het eigen huis geleend worden. Tegelijk weten we dat de huren de komende jaren alleen maar verder omhoog gaan. Het probleem voor al die jonge mannen en jonge vrouwen en anderen wordt dus alleen maar groter. Een oplossing zou kunnen zijn de zogeheten ‘loan to income’ (lening ten opzichte van het inkomen) te versoepelen onder (eventueel) een gelijktijdige aanscherping van de ‘loan to value’. Dat laatste zal dan vooral de toezichthouders weer rust geven.