Hoe kunnen we dit ooit veranderen?

Leestijd: 0 minuten

Geschreven door Nico Rietdijk op 25-02-2016

Column Nico Rietdijk

De lobby van beleggers en makelaars voor meer vrije sector huurwoningen in het segment van €700 tot €900 komt de laatste tijd goed op gang. Terecht wijzen deze partijen er op, dat de vraag naar dergelijke huurwoningen groot is en het aanbod laag.  

Als reden voor het geringe aanbod wijzen zij op het gegeven dat koopwoningen voor de meeste middeninkomens niet of nauwelijks meer bereikbaar zijn.  Voorts zou de politiek zich decennialang op de sociale huur hebben gestort, zonder hierbij de mogelijkheden van de vrije huursector sector te benutten. Argumenten die zonder meer hout snijden.

Wat lastiger echter te volgen is het ook wel te beluisteren argument dat de arbeidsmarkt veranderd is. Die is flexibeler geworden, met meer flexwerkers en zzp’ers. En deze nieuwe flexibeler arbeidsmarkt zou een flexibeler woningmarkt nodig hebben, zo luidt althans het argument. Toegegeven, het klinkt logisch. Maar is het dat ook nog als we er wat dieper over nadenken?

“Hebben jullie aan de oude dag gedacht”

Regelmatig spreek ik zzp’ers, zoals journalisten, fotografen, bouwvakkers en andere zzp’ers en flexwerkers. Altijd stel ik hun de vraag “Hebben jullie aan de oude dag gedacht”. Meestal krijg ik een antwoord alsof men zich geneert en wat ongeveer hierop neerkomt: “Nnneee… maar dat komt later wel”.Vaak spreek ik deze mensen later weer en volgt dezelfde reactie. Soms ook krijg ik als reactie:“Ja hoor heb ik aan gedacht. Ik heb een eigen huis en iedere maand los ik af. Zo hoop ik straks tenminste een appeltje voor de dorst te hebben als ik met pensioen ga”.

Prima dus dat er meer aandacht komt voor de bouw van meer vrije sector huurwoningen. De lobbyclubs van makelaars en beleggers hebben gelijk dat zij hiervoor bepleiten. Maar minstens zo belangrijk is het dat de overheid gelijktijdig ook nog eens goed kijkt naar haar beleid omtrent de woonfinanciering van de eigenaar-bewoner en dit beleid vervolgens herijkt. Te vaak kom ik nu mensen tegen die zich de maandlasten van een eigen huis prima kunnen permitteren, maar die door de overheid - overigens met de beste bedoelingen - in een veel te dure huurwoning worden ‘gejaagd’, waar zij jarenlang met huurverhogingen te maken krijgen. Waar moeten deze mensen later heen? Zolang zij geen aandacht aan hun oude dag (blijven) schenken, weet niemand het waarschijnlijk. En staan de beleggers en verhuurders tegen die tijd dan nog steeds in de rij om deze mensen te huisvesten? Kijk daarom heb ik ook zo’n moeite met de overdreven leennormen bij hypotheekverlening.

Oud-NHG directeur Karel Schiffer adviseerde laatst iedereen de Nota Eigenwoningbezit uit 1956 er nog eens op na te slaan. Deze nota wilde namelijk dat juist ook kwetsbaarder mensen vermogen konden opbouwen via het eigen huis. Het gekke is, dat het kabinet Rutte nu wel zegt financiële risico’s te vermijden, maar intussen de risico’s voor grote groepen mensen juist verhoogt. Met dit verschil dat het kabinet ‘de puinhoop’ die straks ontstaat niet zelf hoeft op te lossen. Dat wordt dan weer de uitdaging voor volgende generaties politici.

En zo draait de cirkel telkens opnieuw. Politici houden zich liever bezig met het oplossen van problemen dan met het voorkomen ervan. Hoe kunnen we dit ooit veranderen?

Column Nico Rietdijk in Cobouw, 25 februari 2016